ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΟ ΑΓΑΠΗΣ

Εντυπωσιακό είναι πόσο πολυδιάστατος αποκαλύπτεται ο κόσμος γύρω μας και πόσο συμβολικές μπορεί να είναι ακόμα και οι πιο απλές, καθημερινές μας πράξεις.

Εδώ και μερικά χρόνια, τα Χριστούγεννα, συνηθίζαμε να  επισκεπτόμαστε το Ίδρυμα Περιθάλψεως ατόμων με Νοητική Υστέρηση ή σύνδρομο Down “ΜΑΡΙΑ ΚΟΚΚΟΡΗ” της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.  Δυο  στοιχεία μάς έκαναν να επιλέξουμε αυτό το Ίδρυμα: αφενός, βρίσκεται στη «γετονιά» μας και, αφετέρου, φιλοξενεί παιδιά που είναι συνομήλικά μας. Οι επισκέψεις αυτές μάς έδιναν τη δυνατότητα να γνωρίσουμε τη λειτουργία του εν λόγω Ιδρύματος, να προσφέρουμε χαρά και στήριξη στις τροφίμους, πραγματοποιώντας μαζί τους κάποιες από τις καθημερινές τους δραστηριότητες ή κάποια μαθήματα, ακόμα και απλώς συζητώντας μαζί τους. Πάντα, ένα μέρος των χρημάτων που συγκεντρώναμε στο πλαίσιο του Χριστουγεννιάτικου Φιλανθρωπικού Παζαριού του Σχολείου μας το παραδίδαμε στο Ίδρυμα «ΜΑΡΙΑ ΚΟΚΚΟΡΗ», συγκινημένοι από το έργο τους και θέλοντας να συμβάλουμε σε αυτό.

Κάθε χρόνο, οι μαθητές που είχαν την τύχη να βρεθούν σε αυτόν τον ζεστό και φιλόξενο χώρο μοιράζονταν με άλλους συμμαθητές τους κάποιες τρυφερές και δυνατές στιγμές που έζησαν εκεί. Πέρυσι, την «πρωτιά» είχε η ανάμνηση της σκηνής κατά την οποία κάποια από τα στεγαζόμενα στο Ίδρυμα κορίτσια, η Δέσποινα, η Μαριλίζα και η Μαρία, αφού, αρχικά, ξενάγησαν τους μαθητές μας στο «σπίτι» τους, έπειτα τους σέρβιραν κουλουράκια, που τα ίδια είχαν παρασκευάσει στο μάθημα της ζαχαροπλαστικής.

Ο λόγος του εντυπωσιασμού δεν ήταν μόνο το γεγονός ότι κάπου διεξάγεται αυτό το αξιοζήλευτο «γλυκό» μάθημα, τους καρπούς του οποίου γεύεται κανείς αμέσως, αλλά και μια πεποίθηση ότι δεν ήταν ένα απλό κέρασμα, αλλά μια προσφορά αγάπης, η οποία, μέσω των γλυκών παρασκευασμάτων, χαρίστηκε αφειδώς και ειλικρινώς από τις οικοδέσποινές μας.

Πολύ σημαντική και πολυεπίπεδη είναι η λέξη «προσφορά»! Από αυτήν προέρχεται και το «πρόσφορο», επειδή, παλαιά, οι πιστοί προσέφερναν στην εκκλησία ψωμί, κρασί, λάδι και κερί. Από αυτά, ένα μέρος, που δε χρειαζόταν για τις λειτουργίες, προοριζόταν για τις λεγόμενες «αγάπες», τα κοινά, δηλαδή, συμπόσια των πρωτοχριστιανικών χρόνων, μέσω των οποίων- όπως αναφέρει ο Τερτυλλιανός- τα απαραίτητα τρόφιμα μοιράζονταν στους απόρους, τα ορφανά και τους γέροντες.

 Εφέτος, ήρθε η σειρά μας να κεράσουμε και να προσφέρουμε, δηλαδή να συγκεντρώσουμε και να παραδώσουμε στο Ίδρυμα «ΜΑΡΙΑ ΚΟΚΚΟΡΗ» τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης, για τα οποία, όπως ενημερωθήκαμε, υπήρχε άμεση ανάγκη. Δεν έχει σημασία που λόγω των περιοριστικών μέτρων δεν κατέστη δυνατόν να μοιραστούμε ένα γεύμα αγάπης μαζί με τις φίλες μας από το Ίδρυμα ούτε να συγκεντρώσουμε κάποιο χρηματικό ποσό. Σημασία έχει ότι η προσφορά μας συνοδεύτηκε από αγάπη και, συνεπώς, κατά τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα,  αποτέλεσε «επουράνιο τροφή και εστίαση λογική».