Τα στάχυα της Ίσιδος

Για τη φετινή αποφοίτηση, ο κ. Χατζηλάμπρος, Φιλόλογος του σχολείου, έγραψε έναν μεστό μηνυμάτων λόγο για τις εποχές του χρόνου και τη σχέση τους με τις σχολικές δραστηριότητες την ιδιαίτερη εκείνη χρονιά της καραντίνας. Ο τίτλος του άρθρου «Τελειότερη μορφή της Άνοιξης» περιέγραψε, απόλυτα, τα συναισθήματά μας την εποχή κατά την οποία, επιτέλους, η κοινωνία και τα σχολεία άνοιξαν και δημιουργήθηκε μια αίσθηση αισιοδοξίας, ελπίδας και δημιουργικότητας.

Η ίδια η δυνατότητα να οργανώσουμε τους περιπάτους της άνοιξης μας φάνηκε σαν θαύμα, σαν σημάδι αναγέννησης, που- ούτως ή άλλως- συμβολίζει η εποχή της σποράς και της φύτευσης.  Όντως, την περασμένη άνοιξη, «φυτέψαμε» ελπίδες και διάθεση για ένα νέο ξεκίνημα, βιώσαμε την αφύπνιση των ζωτικών μας δυνάμεων και την επιθυμία επιστροφής στα παλαιά.  Οι επισκέψεις στα ιστορικά και φυσικά μνημεία, αρχαία και σύγχρονα ιερά και εκκλησίες, μας έδωσαν δύναμη, καθώς και μας απέδειξαν ότι η ζωή, όχι μόνο συνεχίζεται, αλλά και εξελίσσεται, σαν μια σπείρα, προς τα πάνω.

Αυτές ήταν, λοιπόν, οι σκέψεις και η προσμονή που «σπείραμε» την άνοιξη και, έτσι, έφτασε το φθινόπωρο, όπου πήγαμε στα ίδια σημεία, όπως και την άνοιξη, και βρήκαμε τους καρπούς ώριμους. Στον Πειραιά, ζήσαμε, ξανά, τις μεγάλες στιγμές του ελληνικού πνεύματος που δε δαμάζεται και δε σκλαβώνεται. Στην Πεντέλη, αφουγκραστήκαμε την αιώνια μελωδία της φύσης και θαυμάσαμε την αθάνατη ομορφιά της, που κρύβεται στα δέντρα, τις σπηλιές αλλά και το μάρμαρο. Στο Αττικό Πάρκο, αισθανθήκαμε την ενότητά μας με όλο το ζωικό βασίλειο, κατανοήσαμε τη συνέχεια της ζωής, η οποία, στο τέλος, νικά όλες τις κακουχίες και ασθένειες. Στο ρέμα της Χελιδονούς, που παραλίγο να καταστραφεί από τις πυρκαγιές του καλοκαιριού, είδαμε να ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια μας τα στάδια της εξέλιξης του μνημείου: από τη σπηλιά που ήταν το ιερό του Πανός και των Νυμφών σε μονή και, έπειτα, σε μια ιδιαίτερη εκκλησία, η οποία αντιστάθηκε σε επιδρομές και βανδαλισμούς και φιλοξενεί, ακόμα και τώρα, τα ιερά μυστήρια της βάπτισης και του γάμου και προσφέρει αγίασμα όλον τον χρόνο. Στη Νέα Μάκρη, συζητήσαμε για τη μετά θάνατον ζωή στην οποία πίστευαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι και οι μυημένοι στα μυστήρια αρχαίοι Έλληνες, παρατηρώντας τα στάχυα στα χέρια της Ίσιδος, που λειτουργούσαν σαν σύμβολο της αναγέννησης, όπως και τα κουκιά και, γενικώς, κάθε σπόρος τον οποίον σπέρνουμε την άνοιξη, για να θερίσουμε το φθινόπωρο. Δεν είναι τυχαίο ότι, στον νου μας, ήρθαν τα εξής λόγια του Ευαγγελιστή Ιωάννη : “ ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν͵ ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ͵ αὐτὸς μόνος μένει· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ͵ πολὺν καρπὸν φέρει.”

Βεβαιωθήκαμε, εκ νέου, ότι οι σπόροι που φυτεύουμε και περιμένουμε τους μήνες του βαριού και σκοτεινού χειμώνα να σπάσουν κάθε πέτρα και σβώλο της γης, για να βγουν στην επιφάνεια, εμφανίζονται, αρχικά, σαν ένα αδύναμο χλωρό φυλλαράκι και, σταδιακά, δυναμώνουν, μεγαλώνουν και μας προσφέρουν πολλούς καρπούς, επειδή η ζωή πάντα βγαίνει νικήτρια.