ΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΕΚΔΡΟΜΗ ΤΗΣ Γ’ΛΥΚΕΙΟΥ ΣΤΗΝ  ΧΙΟ

Αξέχαστα θα μείνουν τα χαμόγελα όλων μας, όταν ακούσαμε ότι η πενθήμερη εκδρομή μας δεν αποτελούσε, πλέον, άπιαστο όνειρο. Ήμαστε, βλέπετε, διστακτικοί μέχρι την τελευταία στιγμή ως προς τον ενθουσιασμό μας για το ευχάριστο νέο, καθώς γνωρίζαμε ότι υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να ακυρωθεί. Παρά ταύτα, από τη στιγμή που επιβιβαστήκαμε στο αεροπλάνο για την αναχώρηση, έως και τη στιγμή που ξαναπατήσαμε το πόδι μας στην Αθήνα, η ευτυχία μας ήταν διαρκής και απερίγραπτη.

Από την πρώτη κιόλας ημέρα, νιώσαμε μεγάλη οικειότητα με το νησί. Η όμορφη πρώτη μας βόλτα με σκοπό τη γνωριμία μας με τη Χώρα, τα μαγαζιά και την ατμόσφαιρα υπήρξε προάγγελος των εξίσου όμορφων στιγμών που επρόκειτο να περάσουμε τις επόμενες πέντε ημέρες. Με ιδιαίτερη ανυπομονησία, περιμέναμε την ξενάγησή μας στο μουσείο της μαστίχας, καθώς είχαμε ακούσει εξαιρετικά λόγια, τα οποία, τελικά, και επιβεβαιώθηκαν. Φτάνοντας, αντικρίσαμε ένα μοντέρνο, μεγάλο οικοδόμημα, στο εσωτερικό του οποίου παρουσιαζόταν, παραστατικά, η παραγωγή της διάσημης μαστίχας. Εντυπωσιαστήκαμε από τη διαδραστικότητα της ξενάγησης και από το «μεράκι» που κρύβεται πίσω από την καλλιέργεια του μυστήριου αυτού δέντρου, του τόσο σημαντικού για το νησί της Χίου αλλά και για όλη την Ελλάδα. Από τις πολύ αγαπημένες μας αναμνήσεις είναι αυτές που διαμορφώσαμε κατά την επίσκεψη στα χωριά Μεστά και Πυργί, όπου απολαύσαμε την περιπλάνηση στα γραφικά σοκάκια και τη ζεστασιά των ντόπιων, οι οποίοι μας έπιαναν την κουβέντα για την ιστορία του τόπου. Την ίδια ημέρα, επισκεφθήκαμε τη γνωστή για το μαύρο χρώμα των πετρών της- το οποίο απέκτησε από την έκρηξη ενός ηφαιστείου- παραλία «Μαύρα Βόλια», όπου και χορέψαμε όλοι μαζί. Στο καραβάκι για τις Οινούσσες, το κλίμα ήταν σχεδόν εορταστικό, με τη μουσική να παίζει από τα ηχεία μας, συνοδευόμενη από φωνές και ενθουσιασμό. Στο μικρό αυτό νησάκι, μετά την επίσκεψή μας στο μουσείο το σχετικό με τη ναυτιλία, οι πιο τολμηροί έβαλαν το μαγιό τους και έπεσαν στην παγωμένη θάλασσα του Οκτωβρίου. Νιώσαμε σαν να ήταν καλοκαίρι, καθισμένοι στην άμμο με τους φίλους μας! Φυσικά, αξέχαστες θα μείνουν οι τρεις βραδιές δραστηριοτήτων paintball, bowling και escape room. Παρά την κούραση από το γεμάτο πρόγραμμα της ημέρας, γεμίζαμε τις «μπαταρίες» μας από το γευστικότατο χιώτικο φαγητό (μαστέλο!!) και ξεδίναμε γεμάτοι ενέργεια και χαμόγελο. Το γέλιο και οι πλάκες σίγουρα θα μείνουν ανεξίτηλα χαραγμένα στη μνήμη μας! Αναμφίβολα, η πιο βαθιά συγκινητική στιγμή της εκδρομής μας ήταν η επίσκεψή μας στο ιστορικό μοναστήρι της  Νέας Μονής. Εκεί, τα παραινετικά λόγια του Πατέρα Διονύσιου θα μας συντροφεύουν, για πάντα, στη ζωή μας. Σε μια γενικότερη αποτίμηση της εκδρομής μας, καταλήγουμε ότι φύγαμε με το μυαλό μας γεμάτο μουσικές και τη μνήμη των κινητών μας γεμάτη φωτογραφίες.

Η «πενταήμερη» εκδρομή είναι μια εμπειρία που κάθε απόφοιτος που ρωτήσαμε κρατά στην καρδιά του με μεγάλη αγάπη. Για εμάς, μάλλον, συμβόλιζε και κάτι περισσότερο, λόγω της κατάστασης εγκλεισμού που βιώσαμε τα τελευταία δύο χρόνια. Zήσαμε τη λυκειακή εμπειρία μας, κατά βάση, πίσω από μία οθόνη και με την αρωγή του zoom. Ο καιρός πέρασε χωρίς να το αντιληφθούμε. Η ζωή μας είχε βρεθεί σε μία παύση, με τη διαρκή προσμονή της επιστροφής στην κανονικότητα. Χάνοντας, λοιπόν, το μέτρημα των ημερών «καραντίνας», καταλήξαμε, παθητικά και ανεπαίσθητα, στην τρίτη λυκείου. Η εκδρομή αυτή, λοιπόν, επιβεβαίωσε ότι βρισκόμαστε στην τελική ευθεία και ότι οι ημέρες μας πίσω από τα σχολικά θρανία είναι περιορισμένες. Ήταν η τελευταία εκδρομή μας με συνταξιδιώτες τους συμμαθητές μας και team leader τον κ. Βλάχο. Επίπονη διαπίστωση, που μας αιφνιδίασε όλους!

Ακούγεται, συχνά, ότι τα σχολικά χρόνια ξεχνιούνται, οι παρέες «σπάνε», οι δεσμοί χαλαρώνουν. Λογικό, αν αναλογιστούμε το απροσμέτρητο πλήθος ανθρώπων που θα γνωρίσουμε στη ζωή μας και τις διαφορετικές κατευθύνσεις που θα ακολουθήσει ο καθένας, στο μέλλον. Σε κάθε φάση της ζωής μας, εντούτοις, αποκομίζουμε διδάγματα και εμπειρίες που διαμορφώνουν καθοριστικά το «είναι» μας. Είμαστε, ακόμα, στην αρχή της μακράς σταδιοδρομίας μας, όμως αυτές οι πέντε ημέρες με τους συμμαθητές μας, οι πέντε ημέρες με τους φίλους μας στη Χίο, μας δίδαξαν την αξία της συντροφικότητας και της αλληλεπίδρασης με άτομα που μας πληρούν. Στο μικρό αεροδρόμιο της Χίου, την ημέρα της αποχώρησης, επικρατούσε ένα κλίμα χαρμολύπης. Από τη μία, στενοχώρια και νοσταλγία που αφήναμε πίσω το νησί που μας χάρισε τόσο όμορφες στιγμές και, από την άλλη, ευτυχία που υπήρξαμε αρκετά τυχεροί, ώστε να τις ζήσουμε.

Μάθαμε ότι η Χίος περιγράφεται από τρεις λέξεις. Η πρώτη είναι η «θάλασσα», λόγω της έντονης εμπορικής δραστηριότητας των Χιωτών. Η δεύτερη είναι η «γενοκτονία», λόγω της μεγάλης βαρύτητας αυτού του ιστορικού γεγονότος που στιγμάτισε όχι μόνο τους κατοίκους αλλά την ανθρωπότητα. Η τρίτη είναι η «ελληνική γλώσσα», καθώς υπήρξε τόπος καταγωγής τριών μεγάλων προσωπικοτήτων-ορόσημων για την ελληνική γλώσσα (Α. Κοραής, Ε. Ροΐδης, Γ. Ψυχάρης). Ο Χιώτης που μας έλεγε την ιστορία προσέθεσε και μια τέταρτη λέξη, τη «μαστίχα». Για όλους εμάς, όμως, υπάρχει και μία πέμπτη λέξη άρρηκτα συνυφασμένη με τη Χίο και αυτή είναι η «φιλία».

Συμπέρασμα; Ο χρόνος κυλά αδυσώπητα και δεν ξαναγυρνά. Κάθε στιγμή έχει το πλεονέκτημα και το μειονέκτημα ότι δεν μπορεί να επαναληφθεί· τουλάχιστον ποτέ με την ίδια βαρύτητα. Αυτό ακριβώς, όμως, δεν είναι και το όλο νόημα;

Αναστασία Κανατά

Αριάδνη Διαμαντοπούλου