ΕΚΔΡΟΜΗ ΤΗΣ Α΄ ΚΑΙ Β΄ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ

Ήταν τρεις ημέρες παραμυθένιες! Στις 9, 10 και 11 Μαρτίου 2019, τα παιδιά της Α΄ και Β΄ Γυμνασίου του σχολείου μας, μαζί, φυσικά, με τους συνοδούς καθηγητές τους, είχαν τη χαρά να ταξιδέψουν στην Ισπανία, τη χώρα του Δον Κιχώτη, του Γκόγια, του Πέδρο Αλμοδόβαρ αλλά και του Μάνου Τσάο. Η προσμονή για τη μετάβασή μας στη χώρα με τα αραβικά αλλά και αναγεννησιακά μνημεία, με τα κάστρα και τους κήπους, με τους θρύλους και τις εξωτικές παραδόσεις ήταν μεγάλη. Και, φυσικά, η χώρα δε μας απογοήτευσε. Η Ισπανία, ακόμη και σήμερα, «κουβαλά» μια τεράστια πολιτισμική παρακαταθήκη, που αποζημιώνει κάθε επισκέπτη.

          Την πρώτη ημέρα του ταξιδιού, το αεροπλάνο μάς μετέφερε στην πολυπρόσωπη και σαγηνευτική Μαδρίτη, την πόλη που βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Μανθανάρες και, δίκαια, κρατά τα σκήπτρα του πολιτιστικού κέντρου της χώρας. Αφότου φτάσαμε, δεν αφήσαμε τον χρόνο να χαθεί. Ο οδηγός του λεωφορείου και η γλυκύτατη οδηγός του γκρουπ μάς καθοδήγησαν στο Μουσείο του Πράδο, σ’ ένα από τα εμβληματικά μουσεία-πινακοθήκες του κόσμου. Εκεί, θαυμάσαμε έργα του Βελάσκεθ, του Γκόγια, μα και του «δικού μας» Ελ Γκρέκο (Δομήνικου Θεοτοκόπουλου). Οι πίνακες μάς ταξίδεψαν στον χρόνο και τα χρώματα αλλά, κυρίως, μας εξασφάλισαν μια μέθεξη στο μεγαλείο της τέχνης. Φυσικά, στην επίτευξη αυτού του αποτελέσματος συνέβαλε και ο μοναδικός ξεναγός μας, ο κ. Απόστολος, που μας γοήτευσε με τις ερμηνείες των καλλιτεχνημάτων, των τεχνικών που χρησιμοποιήθηκαν και του ιστορικού πλαισίου στο οποίο αυτά εντάσσονται. Θα ήθελε κανείς να μείνει με τις ώρες στο Πράδο, όμως, και το Τολέδο μάς καλούσε, πεισματικά, να το επισκεφθούμε.

Φθάσαμε στο Τολέδο και, από τα παράθυρα του λεωφορείου, είχαμε μείνει ενεοί από την «Ciudad Imperial», την «Αυτοκρατορική Πόλη» που, όχι άδικα, η UNESCO ανακήρυξε Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτισμικής Κληρονομιάς. Τα στενά καντούνια της πόλης απέπνεαν ατμόσφαιρα εποχής. Τα μεγαλόπρεπα και δυσθεώρητα μεσαιωνικά κτήρια σε γυρνούσαν πίσω σε εποχές με βασιλιάδες, ιππότες και λαϊκούς θρύλους. Το Τολέδο μάς κέρδισε από την πρώτη στιγμή, το ίδιο και οι κάτοικοί του. Άνθρωποι ζεστοί, ζωηροί, γελαστοί σαν κι εμάς τους Έλληνες. Πώς να φύγει κανείς από μια τόσο μαγική πόλη; Γι’ αυτό , λοιπόν, μείναμε εκεί, σεργιανίσαμε στα πλακόστρωτα στενά που θύμιζαν τόσο πολύ σκηνικό από παραμύθι. Στο καταπληκτικό ξενοδοχείο μας, απολαύσαμε μοναδικές νοστιμιές και εκεί διανυκτερεύσαμε, ώστε οι μπαταρίες μας να φορτιστούν για τη δεύτερη ημέρα της μοναδικής μας περιπλάνησης.

          Την επόμενη, λοιπόν, κινήσαμε, νωρίς το πρωί, για έναν, ακόμη, περίπατο στο Τολέδο και στον καθεδρικό ναό του που συνδυάζει πολλά αρχιτεκτονικά στυλ. Αυτό, όμως, που κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει εύκολα ήταν η επίσκεψή μας στην εκκλησία του Αγίου Θωμά, στην ενορία του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου. Εκεί, είδαμε, εκ του σύνεγγυς, το παγκοσμίου φήμης έργο του Ελ Γκρέκο «Η Ταφή του Κόμητος Όργκαθ» (1587). Ο ζωγράφος καταθέτει, στο έργο αυτό, συμπυκνωμένη όλη τη σοφία της τέχνης του, σε βαθμό που αξίζει κανείς να επισκεφθεί το Τολέδο μόνο γι’ αυτό.

Έπρεπε, όμως, και πάλι να αναχωρήσουμε από την πόλη αυτή, καθώς θα μεταβαίναμε στην «Πόλη της Νίκης», στη Σεγόβια. Η παλιά πόλη της Σεγόβια, που είναι χτισμένη σε στενό λόφο, μαζί με το επιβλητικό της Ρωμαϊκό Υδραγωγείο αποτελούν και αυτά Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Θαυμάσαμε το παραμυθένιο κάστρο της, το Αλκάθαρ (12^ος αι.) -που, λόγω σχήματος, θυμίζει την πλώρη ενός πλοίου-, τον εκπληκτικό καθεδρικό της ναό, γνωστό και ως «η κυρία των καθεδρικών» αλλά και το άριστα διατηρημένο ρωμαϊκό υδραγωγείο. Το τελευταίο χρησιμοποιούταν για πάνω από 1600 χρόνια! Κατόπιν, αφού έγινε η απαραίτητη στάση για φαγητό, σειρά είχε η διασκέδαση. Σε έναν εκπληκτικά διαμορφωμένο χώρο, τα παιδιά είχαν τη χαρά να παίξουν «laser game» που τους χάρισε στιγμές ξεγνοιασιάς και τη δυνατότητα καλλιέργειας του ομαδικού αλλά και στρατηγικού πνεύματος.

            Τη δεύτερη ημέρα του ταξιδιού διαδέχθηκε η ημέρα της επιστροφής στη γλυκιά μας Ελλάδα. Πριν γίνει, όμως, αυτό αφεθήκαμε ξανά στη γοητεία της εξίσου γλυκιάς Μαδρίτης, της υπέροχης μητρόπολης, κάνοντας μια πανοραμική ξενάγηση σ’ αυτή. Περιηγηθήκαμε στους δρόμους της, κοιτώντας αποσβολωμένοι τις μεγάλες λεωφόρους, τις πλατείες και τα εκπάγλου καλλονής μνημεία και αγάλματα. Κάναμε, φυσικά, την απαραίτητη στάση για φαγητό και ψώνια και, ολοταχώς, οδηγηθήκαμε στο στολίδι των Μαδριλένων, το στάδιο Σαντιάγκο Μπερναμπέου της Ρεάλ Μαδρίτης. Τα φλας, όπως ήταν φυσικό, έδωσαν και πήραν! Κάποιοι, μάλιστα, είχαν τη χαρά να ξεναγηθούν στους χώρους του μοναδικού αυτού σταδίου. Και λέμε κάποιοι, διότι το ένα τμήμα της ομάδας μας έπρεπε να προλάβει τη μία