Επίσκεψη των μαθητών του σχολείου μας στο «Ρέστειον», Κέντρο Φιλοξενίας Ηλικιωμένων

Την Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018, η θεατρική και μουσική ομάδα του σχολείου μας, απαρτιζόμενη από μαθητές Α’ λυκείου και Γ’ λυκείου και από τον μαθητή Κολοτούρο Βαγγέλη της Γ’ γυμνασίου, επισκέφθηκε το Κέντρο Φιλοξενίας Ηλικιωμένων «Ρέστειον», που βρίσκεται στη Βάρη, κοντά στο σχολείο μας. Η επίσκεψη αυτή στόχευε στην ουσιαστική επικοινωνία της νέας γενιάς με τα άτομα της λεγόμενης «τρίτης ηλικίας» και την ενημέρωσή της για τα σημαντικότερα προβλήματα που τα άτομα αυτά αντιμετωπίζουν.

Για λίγες ώρες, το μάθημα μεταφέρθηκε και έξω από τις σχολικές τάξεις, πέρα από τις γραμμές των επίσημων σχολικών βιβλίων και ακολούθησε τις μοναδικές διαδρομές της ζωής. Οι μαθητές του σχολείου μας, στον ρόλο του διδασκομένου, έμαθαν ότι η λαχτάρα για τη ζωή «λάμπει» ακόμα και στα μάτια των ηλικιωμένων και ότι ο άνθρωπος μπορεί να παραμείνει νέος, όσο έχει ενδιαφέροντα. Δύο από τις βασικές μορφές ενδιαφερόντων, που συνιστούν γνήσια ψυχαγωγία, είναι το θέατρο και η μουσική ˙ τα δύο αυτά είδη τέχνης επιστράτευσαν οι μαθητές μας, προκειμένου να συγκινήσουν, να ψυχαγωγήσουν και να «ταξιδέψουν» τους φιλοξενούμενους στο «Ρέστειον» σε νοσταλγικές στιγμές του παρελθόντος…

Αρχικά, η θεατρική ομάδα του σχολείου μας παρουσίασε μια σκηνή από την κωμωδία «Παντρολογήματα» του Νικολάι Γκόγκολ, που πραγματεύεται θέματα διαχρονικά, όπως πόσο εύκολη υπόθεση είναι ο γάμος, ποια είναι τα κριτήρια της επιλογής ενός σωστού γαμπρού ή μιας σωστής νύφης και η αξία της «υψηλής» τέχνης του προξενιού. Οι ηλικιωμένοι, μέσα από τα λόγια των ηρώων και με όχημα το χιούμορ, μεταφέρθηκαν σε παλιότερες εποχές και στις δικές τους, ίσως, αναμνήσεις, για να επιστρέψουν στο παρόν «καθαρμένοι», όπως συνέβαινε στους θεατές των αρχαίων παραστάσεων.

Μετά το τέλος της σκηνής από τα «Παντρολογήματα», τη σκυτάλη πήρε ο μουσική μας ομάδα, η οποία τραγούδησε παλιά ελληνικά τραγούδια της εποχής των φιλοξενούμενων στο κέντρο. Στην αρχή δειλά- δειλά και, στη συνέχεια, με περισσό θάρρος, άρχιζαν να ακούγονται- μαζί με τις φωνές των παιδιών- και οι φωνές των ηλικιωμένων, που είχαν παρασυρθεί από τη μαγεία της μουσικής. Η συγκίνησή τους ήταν έκδηλη, καθώς τα τραγούδια τούς ταξίδευαν νοσταλγικά στο παρελθόν τους, που, αν και μακρινό, για λίγες στιγμές κατάφεραν να το ξαναγγίξουν. «Το τραμ το τελευταίο», «Το γελεκάκι που φορείς» και το «Σ’ αγαπώ γιατί είσαι ωραία» είναι μερικά μόνο από τα τραγούδια που μαζί, η νέα γενιά και οι ηλικιωμένοι, τραγούδησαν. Μπορεί να τους χώριζαν πολλές δεκαετίες, χάρη, όμως, στη δύναμη της μουσικής, κατάφεραν να γεφυρώσουν δύο εντελώς διαφορετικές εποχές, με αλλιώτικα βιώματα.

Λίγο αργότερα, είχε φτάσει η ώρα του αποχαιρετισμού. Οι μαθητές μας συνεχώς ρωτούσαν πότε θα μπορούσαν να επισκεφθούν ξανά τους νέους τους φίλους και να μοιραστούν μαζί τους μοναδικές στιγμές. Έτσι, ηλικιωμένοι και μαθητές συμφώνησαν οι τελευταίοι να τους επισκέπτονται κάποια απογεύματα, μετά το πέρας των μαθημάτων τους, προκειμένου να τους κάνουν παρέα και να τραγουδούν μαζί. Φεύγοντας, τους μαθητές συνόδευαν τα λόγια μιας ηλικιωμένης γυναίκας που, καθώς παρακολουθούσε τα «Παντρολογήματα», μουρμούριζε «Γίνονται όλα όπως στη ζωή…». Γιατί η τέχνη «αντιγράφει» τη ζωή και, συγχρόνως, δίνει ζωή, μέσα από την καλλιτεχνική μετουσίωση αυτής…