Είναι η δεύτερη συνεχόμενη χρονιά που το σχολείο μας ανέβασε στη σκηνή  ένα θεατρικό έργο του Φρήντριχ Ντύρενματ, ενός μεγάλου Ελβετού θεατρικού συγγραφέα του 20^ου αιώνα. Στο έργο αυτό συμμετείχαν μαθητές της Α’ και Γ’ γυμνασίου καθώς και της Α’ λυκείου.

Αυτή τη φορά, η παράσταση, που έλαβε χώρα στο Αμφιθέατρο Δημαρχείου Κορωπίου, την Πέμπτη, 7 Μαΐου 2026,  είχε τίτλο «Ένας άγγελος έρχεται στη Βαβυλώνα». O ίδιος ο Ντύρενματ εξήγησε τους λόγους για τους οποίους έγραψε το συγκεκριμένο έργο. Σύμφωνα με τον δραματουργό, μέσω του θεατρικού έργου, προσπάθησε να αποκαλύψει γιατί η Βαβυλώνα ανέλαβε την κατασκευή του Πύργου της Βαβέλ, ο οποίος θεωρήθηκε το πιο μεγαλοπρεπές αλλά, συνάμα, και το πιο ανόητο  «εγχείρημα» της ανθρωπότητας. Επίσης ο Ντύρενματ σημείωσε ότι το εν λόγω θέμα είναι πολύ επίκαιρο, επειδή, και σήμερα, παρατηρείται η εμφάνιση τέτοιων έργων. Αν κάποιος πιστεύει ότι ο δραματουργός, διαλέγοντας σαν φόντο τη Βιβλική ιστορία, είχε πρόθεση να αναγεννήσει έναν χαμένο κόσμο, τότε κάνει λάθος, επειδή ο Ντύρενματ, σύμφωνα με την ίδια του τη δήλωση, επιθυμούσε, αντ’ αυτού, να δημιουργήσει τον δικό του κόσμο.

Σε αυτόν τον κόσμο, μια φορά και έναν καιρό, κατεβαίνει στη γη ένας Άγγελος, που φέρνει μαζί του μια όμορφη κοπέλα. Η ηρωίδα αυτή  πρέπει να παντρευτεί τον πιο φτωχό άνθρωπο της Βαβυλώνας και, συγκεκριμένα, τον τελευταίο ζητιάνο της Βαβυλώνας, τον Άκκι, μοναδικό από τους ανθρώπους αυτού του επαγγέλματος που κατάφερε να επιβιώσει. Η ειρωνεία της τύχης, όμως, τα έφερε αλλιώς και η κοπέλα πρέπει να ανήκει στον βασιλιά Ναβουχοδονόσωρ, τον πιο πλούσιο και δυνατό άρχοντα της πόλης.

Όπως γνωρίζουμε και από τα άλλα σουρρεαλιστικά έργα του Ντύρενματ, κάθε στοιχείο εδώ είναι συμβολικό. Μήπως ο συγγραφέας εννοεί την πνευματική φτώχεια και όχι αυτή των υλικών αγαθών; Μαζί με αυτή την απορία η παράσταση μάς γέννησε αρκετές άλλες ερωτήσεις, όπως, για παράδειγμα, «Τι θέλει η ίδια η όμορφη νεαρή κοπέλα, η Κουρούμπη;». «Η αγνότητα και η ομορφιά της θα σώσει τον κόσμο ή θα τον καταστρέψει;». «Τι, τελικά, επιθυμεί ο λαός, ο οποίος αλλάζει πολύ γρήγορα τις προθέσεις του;».

Γενικά μιλώντας, πρέπει να παραδεχτούμε ότι το θεατρικό αυτό έργο αποτελεί κριτική της εξουσίας, της θρησκείας αλλά και της ανθρώπινης φύσης, και έτσι ο πιο συμπαθητικός ήρωας της παράστασης εμφανίζεται ο  φτωχός ζητιάνος Άκκι. Ταυτόχρονα, όμως, ο δημιουργός κάνει λόγο και για τη θεϊκή χάρη, την ανθρώπινη υπερηφάνεια και για την ελευθερία της επιλογής και έτσι ανακαλύπτουμε ότι η κάθε προσπάθεια «τακτοποίησης»/ διευθέτησης του κόσμου χωρίς αγάπη και ελευθερία, φέρει το χάος και τον παραλογισμό.