Πρώτη συνάντηση με τους μαθητές και καθηγητές του Κλασικού Γυμνασίου της Αγίας Πετρούπολης στην Αρκαδία

«ΑΓΑΠΗ ΑΔΟΛΟΣ  ΚΑΙ  ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ»

     Τυχαίο ή μη, πλέον, έχει δημιουργηθεί μια όμορφη «παράδοση» να συναντιόμαστε, κατά τις ημέρες των μεγάλων εθνικών μας γιορτών, με το αδελφοποιημένο προς εμάς Κλασικό Γυμνάσιο της Αγίας Πετρούπολης. Έτσι και εφέτος, μία από τις τρεις συναντήσεις μας έλαβε, συμβολικά, χώρα την 28η Οκτωβρίου, σε δύο από τα τρία ορμητήρια του Ιερού Αγώνα των Ελλήνων, τη Στεμνίτσα και την Καρύταινα.

     Η 28η Οκτωβρίου 2019 ήταν η πρώτη ημέρα της εκπαιδευτικής εκδρομής των Ρώσων μαθητών και καθηγητών στην Πελοπόννησο. Η πρώτη στάση μας πραγματοποιήθηκε στην ιστορική και πανέμορφη κωμόπολη του Μαινάλου, τη Στεμνίτσα, ένα μέρος με αρχαίες ελληνικές ρίζες αλλά με σλάβικο όνομα. Μάλιστα, οι τεχνίτες της έφταναν μέχρι και τη Μόσχα. Αυτό το τελευταίο δεν μπορούσε παρά να τραβήξει το ενδιαφέρον των μικρών περιηγητών από τη βόρεια πρωτεύουσα της Ρωσίας.  Ο περίπατος στα σοκάκια του χωριού με τα παλαιά πετρόκτιστα σπίτια, τις ιστορικές εκκλησίες και τις γεφυρούλες, υπό τους ήχους των τρεχούμενων νερών και τα χρώματα των παραδοσιακών ορτανσιών που άνθιζαν ακόμα, μας γέμισε όλους με τη χαρά της αναμονής νέων ανακαλύψεων και βιωμάτων.  Πραγματικά, δεν άργησε να φτάσει η στιγμή μιας σημαντικής για τους μαθητές και καθηγητές ανακάλυψης: μετά από μια περιπετειώδη ανάβαση μέσα από κρυμμένα περάσματα και παλιά σκαλοπάτια, φτάσαμε στο φημισμένο, πρώην Σταυροπηγιακό Μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής, ένα κελί του οποίου διετέλεσε, για δύο μήνες,  έδρα της Πελοποννησιακής Γερουσίας, της πρώτης, δηλαδή, ελληνικής διοίκησης της χώρας.

     Τα παιδιά κάθισαν στα σκαλιά που οδηγούσαν στο κελί και άκουσαν με μεγάλη προσοχή την ιστορίας τόσο της Επανάστασης όσο και της δράσης της Γερουσίας, νιώθοντας και τα ίδια «μικροί Γερουσιαστές» που συνεδρίαζαν, για να συντάξουν τις πρώτες αποφάσεις και τα έγγραφα. Ιδιαίτερη εντύπωση τους προκάλεσε το γεγονός  ότι η πρώτη εγκύκλιος καλούσε τους νέους εφόρους να δείχνουν ο ένας στον άλλον «την αγάπη άδολον και χριστιανικήν», ενώ η δεύτερη, η οποία επίσης συντάχθηκε στη Στεμνίτσα, τους προέτρεπε να δρουν «δικαίως και αγρύπνως από κοινού». Οι εκκλήσεις αυτές μας φάνηκαν διαχρονικές και επίκαιρες. Έτσι, αποφασίσαμε, μέσα από μια άτυπη και ουσιαστική συνεδρίαση των μικρών «Γερουσιαστών», να τηρήσουμε τις εκκλήσεις αυτές και μέσα από τις δικές μας επαφές και συναντήσεις, να έχουμε, δηλαδή, πολλές κοινές δράσεις  διαποτισμένες από αγνή και αδελφική αγάπη.

     Μετά από αυτά τα δυνατά βιώματα, ο δρόμος μάς οδήγησε στο λεγόμενο «Τολέδο της Ελλάδας», την ιστορική Καρύταινα, όπου έλαβε χώρα η πρώτη σημαντική μάχη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.  Μετά από μία απαραίτητη στάση για φαγητό, η ομάδα αποφάσισε να  πραγματοποιήσει μια δύσκολη ανάβαση στο φημισμένο κάστρο της Καρύταινας, η ιστορία του οποίου απηχεί- εν συντομία- την ιστορία της Πελοποννήσου.  Το φρούριο, χτισμένο από τους Φράγκους, με την πάροδο του χρόνου άλλαζε χέρια. Έτσι, άλλοτε ανήκε στους Βυζαντινούς, άλλοτε στους Τούρκους, άλλοτε στους Ενετούς, για να γίνει, τελικά, σπίτι και ορμητήριο του Κολοκοτρώνη.  Παρατηρώντας από ψηλά όλη την περιοχή με τα βουνά, την πεδιάδα, με τον Αλφειό και την ξεχωριστή του γέφυρα, ο καθένας από εμάς έβλεπε, με τα μάτια της φαντασίας του, τις εικόνες του παρελθόντος που του ήταν ιδιαίτερα οικείες. Κάποιοι έβλεπαν τους ιππότες του Γοδεφρείδου ντε Μπρυγέρ να ανεβαίνουν την πλαγιά, κάποιοι τους  κατοίκους του Μυστρά να έρχονται με τον Θωμά Ασάνη Παλαιολόγο, κάποιοι τους Τούρκους της Καρύταινας  να τρέχουν να προφυλαχτούν στο κάστρο από τους μαχητές του Θεοδοσίου Καρδαρά. Οι περισσότεροι, όμως, φανταστήκαμε τον Κολοκοτρώνη να προσεύχεται στον Ναό της Παναγίας δίπλα στο σπίτι του, μιας και οι πιο έντονες εντυπώσεις της ημέρες μας να συνδέονταν με το 1821.

     Ενώ οι φίλοι μας συνέχισαν τον δρόμο τους για την Ολυμπία, εμείς γυρίσαμε στην Αθήνα, έχοντας δώσει υπόσχεση για δύο ακόμα από κοινού δράσεις τις επόμενες ημέρες ∙ στην αρχαία Μαντίνεια και στο σχολείο μας, στην Αθήνα.