Δεύτερη συνάντηση με τους μαθητές και καθηγητές του Κλασικού Γυμνασίου της Αγίας Πετρούπολης στην Αρκαδία

ΠΟΥ ΖΕΙ Η ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΦΩΤΕΙΝΗΣ;

     Την πρώτη ημέρα του Νοεμβρίου, βρεθήκαμε ξανά με το αδελφοποιημένο με το σχολείο μας Κλασικό Γυμνάσιο της Αγίας Πετρούπολης στην αρχαία Μαντίνεια, η οποία, τα τελευταία χρόνια της φιλίας μας, αποτελεί τόπο της καθιερωμένης μας συνάντησης.  Στον τόπο αυτό, συζητάμε για την ιστορία της αρχαίας πόλης, για τις μάχες της αρχαιότητας που συνδέονται με αυτήν, για την αινιγματική Διοτίμα, για τον θρυλικό Επαμεινώνδα, αλλά και για τις οχυρώσεις και τα μνημεία της πόλης. Στους μικρούς και μεγάλους μας φίλους από την Αγία Πετρούπολη πάντα κάνει εντύπωση το γεγονός ότι η Μαντίνεια, όπως και η πόλη του Μεγάλου Πέτρου, τρεις φορές άλλαξε όνομα και ότι, όπως και η Αγία Πετρούπολη, χτίστηκε βάσει αυστηρού πολεοδομικού συστήματος. Μάλιστα, οι οδοί της μοιάζουν με τις λεγόμενες «Γραμμές» του νησιού Βασιλέβσκι πάνω στον Νέβα.

     Ο κύριος λόγος, όμως, για τον οποίο, κάθε χρόνο, αυτό το μέρος της Αρκαδίας εντάσσεται στο πρόγραμμα της εκπαιδευτικής εκδρομής του Κλασικού Γυμνασίου της Αγίας Πετρούπολης στην Ελλάδα είναι η μοναδική εκκλησία της Αγίας Φωτεινής και ο αρχιτέκτων της, φίλος και αυτός του Ρωσικού σχολείου, ο κ. Κώστας Παπαθεοδώρου.  Έπειτα από την πρώτη τους συνάντηση στη Μαντίνεια, κάποια χρόνια πριν, οι μαθητές και οι καθηγητές του σχολείου, εμπνευσμένοι από την προσωπικότητα του καλλιτέχνη και από τη μαγεία του περιβάλλοντα χώρου,  ίδρυσαν την «Αρκαδική αδελφότητα», μια πνευματική ένωση ομοϊδεατών με ποικίλες δράσεις.  Μία από αυτές τις δράσεις είναι, για παράδειγμα, η στήριξη και η βοήθεια που προσφέρουν οι μεγαλύτεροι μαθητές και οι απόφοιτοι στους μικρότερους.  Πολλές φορές, αυτοί που είχαν την τύχη να βρεθούν στη Μαντίνεια και να ακούσουν τα λόγια του κ. Παπαθεοδώρου διηγούνται στους «νεοσύλλεκτους» της «Αρκαδικής αδελφότητας» τη μαγική ιστορία για την κουκουβάγια που ξυπνούσε κάθε πρωί τον αρχιτέκτονα, ο οποίος, το χρονικό διάστημα που φιλοτεχνούσε τις τοιχογραφίες στον τρούλο της υπό κατασκευήν εκκλησίας, κοιμόταν πάνω στις σκαλωσιές, λες και όλη η κτίση ήθελε να συμβάλει στη «γέννηση» του Ναού.  Η ερώτηση των μικρών μαθητών είναι πάντα ήταν η ίδια : «αν ζει η κουκουβάγια αυτή και, αν ναι, πού ζει».

     Το μεσημέρι της 1ης Νοεμβρίου, λοιπόν, μας περίμενε ο κ. Κώστας Παπαθεοδώρου στο κατώφλι της Αγίας Φωτεινής και μας ξενάγησε στον Ναό και στον χώρο γύρω από αυτόν. Ακόμα και εμάς που τον έχουμε ακούσει πολλές φορές μάς εξέπληξαν νέα μυστικά σχετικά με τον συμβολισμό των λεπτομερειών του Ναού. Είναι εντυπωσιακό, όταν αντιλαμβάνεται κανείς ότι τα μηνύματα του αριστουργήματος αυτού είναι αμέτρητα και ανεξάντλητα.  Έτσι, ένα όμορφο κοριτσάκι με ξανθή κοτσίδα, μια πραγματική Ρωσίδα ονόματι Ευγενία, ρώτησε τον αρχιτέκτονα αν όλες οι πέτρες του Ναού φέρουν κάποιο νόημα.  Η απάντηση του κ. Παπαθεοδώρου ήταν καταφατική. Μας εξήγησε ότι ο σκοπός της δημιουργίας της εκκλησίας ήταν να μεταφράσει όλη την Αγία Γραφή στη γλώσσα της αρχιτεκτονικής.  Παραδείγματος  χάρη,  ένα ψηφιδωτό  στο δάπεδο που απεικονίζει τον Αιγέα ο οποίος περιμένει το καράβι του Θησέα συμβολίζει εμάς τους ανθρώπους που περιμένουμε όχι απλώς τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου αλλά και τον ερχομό Του σε κάθε μας δυσκολία και συμφορά, ενώ η απουσία του Θεού σε μια τοιχογραφία στον τρούλο απλώς σημαίνει ότι ο Θεός είναι κάτω μαζί με τους πιστούς, είναι πάντα μαζί μας και δεν είμαστε ποτέ μόνοι.

     Όταν βγήκαμε έξω, για να δούμε την Αγία Φωτεινή εξωτερικά, οι μεγαλύτεροι «Αρκάδες αδελφοί» δεν μπορούσαν να μη λύσουν την απορία των μικρών μαθητών του Κλασικού Γυμνασίου της Αγίας Πετρούπολης και ρώτησαν τον κ. Παπαθεοδώρου αν ζει η κουκουβάγια και πού ζει.  Με χαρά ακούσαμε ότι το σοφό αυτό πτηνό που συνέβαλε στην κατασκευή του Ναού ζει, φέρνει τακτικά μικρά κουκουβαγάκια και βρίσκεται πάνω στη στέγη της εκκλησίας κάτω από το αέτωμα, όπου ο αρχιτέκτων τής έχτισε μια ζεστή φωλίτσα.

     Τις στιγμές αυτές, στην Αγία Φωτεινή, νιώσαμε και οι ίδιοι να είμαστε ήρωες κάποιου αιώνιου μύθου που αφορά σε όλο το Σύμπαν και μας συνδέει όλους, ανθρώπους και φύση, ώστε να μετέχουμε σε ένα διαχρονικό θεϊκό δράμα με ένα βαθύ και μυστικό νόημα, το οποίο και προσπαθούμε να κατανοήσουμε. Μήπως  αυτή είναι και η ερμηνεία της αινιγματικής  φράσης «et in Arcadia ego» που, σαν σύνθημα, ενώνει όλους τους
«αδελφούς Αρκάδες»;

Κρατώντας μέσα μας αυτήν την αίσθηση του μυστηρίου, αποχαιρετιστήκαμε, προσωρινά, για να βρεθούμε, λίγες ημέρες αργότερα, στην Αθήνα, σε άλλες από κοινού δραστηριότητες, πάντα, φυσικά, με μια «άδολον αγάπη».